பேஸ்புக்கின் அல்காரிதம் சில சமயம் விசித்திரமாக நடந்துகொள்ளும். இரண்டு நாள் முன்பு, சம்பந்தமே இல்லாமல் ‘பூவே பூச்சூடவா’ பாட்டு பின்னணியில் இடம் பெற்ற ஒரு குறும்படத்தைத் தள்ளிவிட்டது. பல வருடங்கள் இருக்கும் அதைக் கேட்டு. ஆனால் கேட்ட நொடியிலிருந்து மூளைக்குள் ஒரு ‘earworm’ போல மாட்டிக்கொண்டுவிட்டது. திரும்பத் திரும்ப அதே பல்லவி.
இளையராஜா, வைரமுத்து, ஜேசுதாஸ் – இந்த மூவர் கூட்டணி ஒரு ரசவாதச் சேர்க்கை. ஒரு ரசாயன ஃபார்முலா மாதிரி. இதில் எது குறைந்தாலும் இந்த மேஜிக் நிகழ்ந்திருக்காது.
“அழைப்பு மணி ஓசை கேட்டாலும் ஓடி நான் வந்து பார்ப்பேன்”, “நீ என் மகளாக வேண்டும்” – இந்த வரிகள் வரும்போது, மூளையின் எந்த மூலையிலிருந்து கண்ணீரை வரவழைக்கும் கட்டளை பிறப்பிக்கப்படுகிறது என்று தெரியவில்லை. பத்மினியின் அனுபவ நடிப்பும், நதியாவின் புத்துணர்ச்சியும் காட்சிகளாக மனதில் ஓடுகின்றன.
சில இசைக்கோர்வைகள், சில வார்த்தைகள், சில குரல்கள்… இவை ஒன்று சேர்ந்து நம்முடைய மனநிலையை, நம்முடைய கெமிஸ்ட்ரியையே மாற்றிவிடுகின்றன. இசை ஒரு விசித்திரமான சாஃப்ட்வேர்.
பி.கு.: மேலே படித்த நடையைப் பார்த்து, ‘அட, நீங்களே சுஜாதா மாதிரி எழுத ஆரம்பித்துவிட்டீர்களா?’ என்று நினைத்தால்… தப்பு தப்பு. அவரின் ரசிகர்களிடம் மன்னிப்பு கேட்டுக் கொள்கிறேன்.
இந்தப் பதிவின் பின்னால் இருந்த அனுபவம், ஐடியா, முதல் டிராஃப்ட் என்னுடையதுதான். ஆனால் அதை இந்த சுஜாதா ‘ஸ்டைலுக்கு’ மாற்றிக் கொடுத்தது கூகுளின் ஜெமினி 2.5 என்றொரு செயற்கை நுண்ணறிவு. அதற்குப் பாடம் எடுக்க நான் பட்ட பாடு இருக்கிறதே! சுஜாதாவின் சில கதைகளைக் காட்டி, ‘இப்படித்தான் எழுதணும் கண்ணு’ என்று அதன் நியூரான் நெட்வொர்க்கில் புரிய வைக்க ஒரு கால் மணி நேரம் ஆனது. பரவாயில்லை, கெட்டிக்கார சிஷ்யன்தான்.
Discover more from Mangoidiots
Subscribe to get the latest posts sent to your email.