Chennai, Events

TAF Chiefs on a Roll

Something is wrong with me, yesterday I played cricket and today Cycling!

It was 5AM and I pushed myself to get up from bed, washed, got into my car to drive to Madras Crocodile Bank by 6:30AM. Started from my house in Mambalam at 5:30, roads were empty and I was in ECR (East Coast Road) by 5:45. It was still dark, from Neelangarai area I started seeing  fully equipped cyclists (pros) riding two in a row on the left of the road. I waved at them and continued my journey. Paid Rs.45 for a return at the toll booth, continued on and reached Madras Crocodile Bank at 6:25AM.

Cycling-8Feb2015-1

Cycles were unloaded from trucks. I went to the volunteers of ACT-We Care  to sign in the roster, get my bib number and then a cycle. I was pleasantly surprised when they handed everyone a disposable shower cap along with each helmet (very thoughtful of them). In next fifteen minutes all the riders were ready and we were flagged off on our way to Mamallapuram. As soon as I got on my cycle, a familiar voice called me “Venkat”, turning around I saw V.P.Mathur (JMD, Future Focus). We both rode together, talking with a friend made the ride easier and before we knew it we were in the first pit stop. With a quick drink of water, we kept going without stopping. By 7:50AM we reached the finish line in front of G.R.T. Temple Bay Resort. I was delighted that I made it !!

Cycling-8Feb2015-2

After getting our cycles

Cycling-8Feb2015-3

Outskirts of Mamallapuram

We returned our cycles and we were treated to a scrumptious breakfast (Freshly made Dosa, Idli, Kancheepuram Idli, Vadai, Noodles, Upma, Cereals, Bread, Fruits, Halwa, Juice & Coffee). With a full stomach we were called in for a brief presentation ceremony where United Way Chennai presented cheques to about 8 other NGOs working on causes from domestic violence, first aid to multiple sclerosis. ECO Kitchen (an NGO working around sustainable meal production for women empowerment) talked about their program called “என்றும் புன்னகை“, a relationship and lifeskill programme for boys and girls at schools of the Corporation of Chennai. I got a nice feeling the little I did today (that too with loads of fun) helps many causes.

Cycling-8Feb2015-4

Thanks to all the organizers including TAF, United Way, Act-WeCare for delivering a professional, hassle free event.

Cycling-8Feb2015-5

Background: Today morning, TAF (a cycling company) had organized a cycling event called “Chiefs on a Roll” for United Way Chennai (part of the global social organization). They had two rides, a 50KM one from Tiruvanmiyur to Mamallapuram, second a 15KM from Madras Croc Bank to Mamallapuram. I went for the shorter one, as this was my first cycle (ride) event. Thanks Pravin Shekar for introducing me to this event.

Standard
Chennai, Events

Listen to the leader – Manickam Mahalingam

Half awake at 8:30AM today I was sitting in the ball room of Vivanta Taj Connemara hotel – waiting for the IACC Breakfast talk by Dr.M.Manickam (Chairman of Sakthi Auto components & other group companies) to begin, I was not sure on the connection with the US market & Dr.Manickam. How ignorant I was about Sakthi group & Indian companies silent march abroad!

Mr.Manickam is son of Industrialist and Philanthropist Dr.S.Mahalingam (who passed away recently). Mr.Manickam was introduced as a man wearing multiple hats with ease – led Sakthi group’s turnaround across industries (Auto, ABT, Sugar, Bottling), manages many colleges & an accomplished winner in Rowing competitions; I got impressed, by then I was wide awake and started to pay attention.

Sakthi-DrManickam-IACC

Manickam began his talk by their (Sakthi Auto components) foray to Detroit (the lost city of USA now).  Below are few points from rest of his talk (any paraphrasing/error should be attributed to my incomplete notes).

  • Two years back we started in America, we went to Detroit city (our customer General Motors invited us there). First thing we did was commission a survey to understand our future employees. We found only 28.9% children are growing up in household with both the parents around. A typical day for our worker (single parent) will be leaving the kid in a day care at 8AM, to pick them back by 3pm or pay $20/hour late fee. They were incurring $1000/month for day care expenses. They were doing long commutes, as a result by the time they are home, they don’t get to cook and pay the kids to eat (junk food) outside. We decided to start an in-house day care and extend take out food from our canteens in our factories. That generated lot of big positive energy, I was invited to meet the mayor, then the state governor. It all went surprisingly smooth
  • In Detroit city at a site five minutes drive from headquarters of GM, we bought a 70 acre facility. Costed us $10 Million, out of which we got a grant for $7 Million, so nett cost of $3 Million. Our entire experience including this grant and land buying all got done without meeting anyone (government officials) in their houses (unlike in India). In another facility we bought for similar price, we are getting $600-700K rent per annum
  • When we advertised for “Qualified” Assembly line supervisors, we hardly got response. The only one’s we got were 70 year old people with walking sticks; we took them and trained them, as age can’t be a recruitment deterrent in US as per law there. The reason for absence of supervisors in younger population was because US had stopped manufacturing 4 to 5 decades back. From 1960s first to Japan, Mexico, ASEAN and now China, they have off-shored their manufacturing; those skills were nearly extinct in US till 2010
  • US consulate in India extended us 30 Green cards for sending our staffs from India (and rest of the world) to USA. But we wanted to use it wisely. We wanted to send staff from India for shorter duration, so that we could rotate them
  • In China we got the whole facility, factory building including staff quarters for free from the city. The city constructed it and handed it over to us, the construction quality was world class. The city did that because we were generation employment for 350 people. In China we didn’t go alone, we have a local partner owning 50% who basically runs the operations for us and that’s working great for everyone
  • The first country we went outside India was Portuguese. Their engineers are the best I have seen anywhere in the world and they gave us lot of good technologies, which improved our quality worldwide. In Portuguese even though we own majority, we are only a shareholder. We don’t have any Indians working there, not even as a a Director or our representative. If we had done that, that representative would become a power centre. Also we don’t understand the local laws, we don’t want to do anything wrong and get prosecuted
  • The experience was not smooth/similar across Europe. When we got a factory in Germany we had lot of problems, surprisingly we found in our case, German engineers to be incompetent and we had to bring in the portuguese engineers who were able to double output with just two quarters. The German government was less open for foreign companies (like in our case non european) doing business there. For example in Europe (in general) there is benefits like the Government paying up to 80% of wages when you don’t have any orders. You can’t use the workforce time for job works, but on training, which we did take advantage of the benefit. Portuguese extended us the benefit but Germany & Sweden were reluctant to do as their interpretation of the law was conservative for outside European companies
  • An “experience” guided strategy for us is to avoid working with truck manufactures in India. When we went to Europe we ignored this and begun working with truck manufactures there. They didn’t have a concept of (Japanese) Kanban. Supply chain/Inventory was reviewed every quarter (!), which all sprung as surprise and hit us badly there
  • Based on my experience of doing business around the world (over 20 locations) I feel in India when somebody commits does anything wrong we don’t punish the guilty, but let them go free by punishing the system. Look at what’s happening with the new companies act in India (it’s not thought through well) or the numerous other regulations. In USA for example E & Y proudly claims that they are the Auditors for Coco-Cola for last 100 years, in India they can’t say that as there term can’t be more than 3 years

During Q & A, when I asked Dr.Manickam on how he prepared the top management & culture of his company before venturing abroad, he jokingly remarked that they first went to Orissa (Odisha) which prepared them well. In Orissa they had tried to change the local workers, but realized that didn’t work; they had to change, not them. The locals had  (valid) reasons why they work the way they do and that’s what will work there. Now Sakthi auto follows the same model from there to all other locations they operate – whether it is Portuguese or China or USA. It is always best to let the local’s run the show (plant).

Standard
Books, Chennai, Events, Tamil

Life and Historical Beliefs of Baratavar by Joe D Cruz

பரதவர் வாழ்க்கையும் தொன்மங்களும் - ஜோ டி க்ரூஸ்

பரதவர் வாழ்க்கையும் தொன்மங்களும் – ஜோ டி க்ரூஸ்

இவர் எழுதிய புத்தங்களான “ஆழி சூழ் உலகு” மற்றும் “கொற்கை” பற்றிப் படிக்கும் போதெல்லாம், இவரது பெயரை நினைவில் வைத்துக் கொள்ள சிரமப்பட்டுள்ளேன். அது எப்படி ஒரு தமிழ் எழுத்தாளருக்கு இந்தப் பெயர் என்று நான் நினைத்ததுண்டு. இதே கேள்வியை (அவரின் பெயர் காரணம்) முன்வைத்தே  “பரதவர் வாழ்க்கையும் தொன்மங்களும்” என்ற தலைப்பில் இன்று தி.நகர் தக்கர் பாபாவில் நடந்த தனது உரையில் பேச தொடங்கினார் திரு.ஜோ டி க்ரூஸ் (Joe D’Cruz). எனக்குப் பிடித்த ‘மரியான்‘ தமிழ்த் திரைப்படத்துக்கு இவர் வசனம் எழுதியுள்ளார் என்பதால் கூடுதல் ஆர்வம் எனக்கு.

பரதவர்  – என்ன ஒரு அழகான சொல், இதன் பொருளை சரியாக இன்று தான் தெரிந்துக்கொண்டேன், தமிழ் அகராதி சொல்கிறது “பரதவர்” என்றால் ‘நெய்தல்  நில மக்கள்’, ‘வியாபாரம் செய்யும் சமுகம்’ என்றும். “எங்கள் முரட்டு பரதவர்”  என்று இந்தச் சொல்லை பல முறை இன்று டி க்ரூஸ் ஆக்ரோஷமாக சொல்லக் கேட்டேன், நன்றாக இருந்தது. அவர் பேசியதில், என்னுடைய குறிப்பில் நான் எழுதியதில் இருந்து கீழே:

ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன் “வில்லவ ராயர்” என்ற குறுநில மன்னரின் மகள் தான் குமரி (இன்று கன்னியாகுமரி என்று பெயர் வர காரணம்), அவளுக்கு திருமணம் நடக்கப் போகிறது, ஊரே தயாராக இருக்கிறது, அவளின் அழகான கழுத்திற்கு ஏற்ற சிறப்பான முத்து மாலையும் செய்தாகிவிட்டது, அப்போது மன்னருக்கு ஓர் அதிர்ச்சி செய்தி வருகிறது, கடல் பல நூறு அடி உள்வாங்கிவிட்டது என்று. சிறு வயதில் தந்தை சொல்ல ராயருக்கு தெரியும் இது கடல்கோள்கள் (சுனாமி) என்று, இது ஊரையே அழித்துவிடும், எதுவும் செய்யமுடியாதென்று, பயத்தில் திகைத்த ராயரைப் பார்த்து மகள் குமரி சொல்கிறாள், அப்பா கவலை கொள்ளேல் நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன் என்று; எப்படியம்மா என்கிறார் ராயர்; எப்படி என்று கேட்கக்கூடாது, நான் என்ன செய்தாலும் தடுக்கக்கூடாது என்கிற உத்திரவாதத்தை வாங்கிக் கொண்டு கடற்கரையை நோக்கி செல்கிறாள் குமரி. உள்வாங்கிய கடல் மலைபோல பொங்கி பாய்ந்து வருகிறது, குமரி பயப்படவில்லை, சென்று கொண்டே இருக்கிறாள், தண்ணிரில் தன் காலை வைக்கிறாள்; பாய்ந்து வரும் கடல் அவளின் ஸ்பரிசத்தை உணர்கிறது, உடனே அந்த இடத்திலேயே நின்று விடுகிறது. தன் உயிரை நீர்த்து, ஊரயே காப்பாற்றிய குமரி அன்றிலிருந்து இன்றுவரை பரதவர்களின் தெய்வமாக இருந்துக் காப்பாற்றுகிறாள்.

பிறகு 500 ஆண்டுகளுக்கு முன் முத்து வணிகத்தை இந்தியாவில் இருந்து ஐரோப்பாவிற்கு செய்துவந்த அரேபியர்கள் (இஸ்லாமிய சகோதரர்கள்), இந்தப் பகுதியைப் பிடித்துவிட வேண்டும் என்று போர் தொடுக்கிறார்கள். ஆயிரக்கணக்கான இளைஞர்கள் நம் பக்கம் மடிகிறார்கள். மிச்சமுள்ள ஊர் பெரியவர்களுக்கு ஒரு செய்தி வருகிறது,  அரேபியர்கள் திருச்செந்தூர் கோயிலை இடித்து, அந்த இடத்தில் கோட்டை ஒன்றைக் கட்ட போகிறார்கள் என்று.   அரேபியர்களை எதிர்க்க வெடி மருந்து வேண்டும், அவற்றை அப்போது வைத்திருந்த போர்ச்சுகீசியர்கள்  இவர்களுக்கு உதவ முன்வருகிறார்கள். உதவியும் செய்து, அரேபியர்களை விரட்டியும் விடுகிறார்கள். பதிலுக்கு பரதவர்களிடம் நீங்கள் எங்களுக்கு கைமாறாக ஒன்று செய்ய வேண்டும், நீங்கள் எல்லாம் எங்கள் மதத்திற்கு மாற வேண்டும், மாறுவீர்கள் என்று குமரி ஆத்தாவின் மேல் சத்தியம் செய்ய வேண்டும். என்ன ஆச்சரியம், என்ன பக்குவம் அப்போதைய எங்கள் ஊர் பெரியவர்களுக்கு பாருங்கள், சரியென்று சொல்லி மாறுகிறார்கள். அவர்களின் வழி தொன்றல் தான் நான், அதனால் தான் எனக்கு ‘ஜோ டி க்ரூஸ்’ என்று இங்கேயுள்ள யாராலும் சரியாகச் சொல்லமுடியாத போர்ச்சுகீச பெயர்.

இன்றுக்கூட ஆழ் கடலில் சுறாமீனின் தலையில் அடித்து எங்கள் குமரி ஆத்தாமேல் சத்தியம், என்னால் உனக்கு தீங்கு வராது, நீயும் என்னை எதுவும் செய்யக்கூடாது என்று சொல்கிறார்கள் எங்கள் ஊர் மீனவர்கள், அவர்கள் எல்லாம் கத்தோலிக்க விசுவாசிகள் தான், இருந்தாலும் குமரி அவர்களுக்கு தாய், தாய் வழி வழிபாடு முக்கியம் அதனால் தான்.  இதில் முரண்பாடு எதுவும் இல்லை, ஏன் என்றால் இந்த மண்ணில் இருக்கிறது ஹிந்துத்துவம். ஹிந்துத்துவதில் பல கடவுள்கள், அவற்றில் குமரியும் ஒன்று, நம் மூன்னோர்களும் ஒரு தெய்வம். வேற்று மத இந்தியார்கள் கூட தார்காவிற்குள் சென்றால் கையெடுத்து கும்பிடுவார்கள், அது தான் அரவணைத்து செல்லும் பக்குவம். ”நமச்சிவாய வாழ்க. நாதன் தாள் வாழ்க. இமைப்பொழுதும் என் நெஞ்சில் நீங்காதான் தாள் வாழ்க..” என்று கோயிலுக்கு போய் உரக்கப் பாட வேண்டும் என்று எனக்கு ஆசை. ஹிந்துத்துவம் என்பது மெச்சூரிட்டி. அது ஒரு பக்குவம். எல்லாவற்றையும் ஏற்றுக்கொள்ளும் பக்குவம். நம் இந்தியாவில் உள்ள ஆன்மீகம், இந்தியர்களிடம் உள்ள கலாச்சாரம் ஆகியவற்றால் நாம் (ஆன்மீகத்தில்) இமயத்தின் உச்சியில் இருக்கிறோம்.

மன்னார் வலைக்குடா முத்து வணிக்கத்திற்கு பெயர் போனயிடம், அவை அங்கே இருக்க காரணம் பவழப்பாறைகள் (Corel reefs). அவற்றை எப்படி அந்தக்காலத்தில் பாண்டியர்கள் பாதுகாத்தார்கள்?. அருகே வாழ்ந்த மீனவர்கள் உதவியுடன் தான். பாண்டியர்கள் எங்கேங்கே  பவழப்பாறைகள் இருந்தது என்று பதிவுச்செய்து வைத்தே பாதுக்காத்தார்கள்.

மாமன் சாமி, மச்சான் சாமி, விலங்கு சாமி என்று இங்கே பல சாமிக்கள் உண்டு. மச்சான் சாமி என்றால் திருச்செந்தூர் முருகன். எப்படி அவர் மச்சான்?. எங்கள் வீட்டு பெண்ணை மனந்ததால் முருகன்  எங்களுக்கு மச்சான். அதற்கு உதாரணம் எங்கள் வழக்கத்திலுள்ள தாலாட்டுப் பாடல் “பரத்தி மகள் தேவானை குலவிளக்கா இங்கிருக்க.. குறத்தி மகள் வள்ளி பின்னால் போவானேன் குறவனாய்..”.

Every pearl diver who dives deep into sea bed to get pearls is a decision maker. He has about 2 to 3 minutes of time (oxygen), he needs 1 minute to go down, 1.5 minute to come up, within the remaining 30 seconds, he has to make a decision which rock he will try. You got to quickly make a decision, can’t say I am lost in situation என்று.

வாழ்கையில் வெற்றி நிலைக்கு வந்தால், வெற்றி உன்னை இழுத்து கொண்டு போகும். அது முக்கியமில்லை, அப்போது நீ உணர்வோடு அந்த வெற்றியை ரசிக்கும் நிலையில் இருக்கிறாயா (அல்லது உணர்ச்சியில்லாத இயந்திரமாக மாறிவிட்டாயா) என்பது தான் முக்கியம்.

Tamil Heritage Trust talk by Joe D'Cruz

Tamil Heritage Trust talk by Joe D’Cruz

(நிகழ்ச்சியை ஏற்பாடு செய்த தமிழ் பாரம்பரியம் அறக்கட்டளைக்கு நன்றி. மேலே உள்ளவற்றில் சில தொடர்களை சரியாக பார்த்தெழுத வசதியாக இருந்த Venkatasubramanian Ramamurthy அவர்களின் பதிவிற்கு நன்றி)

Standard
Events

Framework for Talent Management

SPIN Chennai had organized  a talk on “Leveraging a structured framework for organizational development and talent management” by Mr.Sankaran Venkataramani (Technical Director KPMG, Lead Appraiser for CMMI-DEV) today. It was a great talk, Mr.Sankaran’s vast experience in this area was imminent right from word GO!. He shared lot of examples and anecdotes that made the listening lively and memorable.

Talent Management by Sankaran Venkataramani (KPMG)

Talent Management by Sankaran Venkataramani (KPMG)

Continue reading

Standard
Chennai, Events

An evening with Dr. Ram Nidumolu

Today TiE Chennai had organised a talk by Dr.Ram Nidumolu, HBR Author and Leadership Thought Leader. The talk was titled “Being-Centered Leadership and Business Transformation: How Ancient Indian Wisdom Can Drive the Future of Business”, certainly a mouthful. What caught my attention while I registered for it was the words “Ancient Indian Wisdom”, got me curious!

Dr.Ram didn’t keep us guessing, at the first slide itself he revealed that the Ancient Indian Wisdom he is going to talk comes from Indian Upanishads (collection of Sanskrit texts containing revealed Vedic truths).  I like speakers who start with a story. Dr.Ram started with one from Chāndogya upanishad of Indra (King of Devas)  and Virochana (Asura) going to Prajapati (lord of creatures) to learn about the true self. Both Indra and Virochana served Prajapati for 32 years, at the end Prajapati told them to see themselves naked in front of mirror, then to get dressed with exquisite dresses and ornaments, then see themselves again. Prajapati told them that what they saw now is true self, which Virochana misunderstood as truth. Indra approached again, served another 32 years, then another 32 years, after that another 5 years  (total 101 years of tapas) before Prajapati revealed the secret, what is not destroyed/destroyable is true self – the atma.

Dr.Ram Nidumolu

Dr.Ram Nidumolu

Below are few points that I noted down and paraphrased from his talk.

Where business should be in 21st century?. The world of Business has changed significantly from the time of upanishad 2500 years. Today Inequality is increasing, refer the fine book “Capital” by Thomas Piketty. We need to relook at the way business is done, we need to look into the true-self (inner atma talked by Prajapati). 

If you wish to put a value to see why business as usual doesn’t work. Look to this figure. The “Natural” capital (aka Natural resources) destroyed every year globally is $7.3 trillion, which is 13% of world economic output. It becomes that the era we are entering now is sustainable enterprise. We need to think on fifty year cycles of great trends. In that we need to see a business model that will sustain for not even hundreds of years, at least something that will sustain till say 2050. Sustainable business makes business sense also. Even that it’s not happening why?.

Many companies claim to take sustainable efforts, but in reality they mean CSR activities, even the great CSR activities are not fully sustainable. They are stuck in what I call stage 1 or 2 of sustainable enterprise. They are not able to mature to stage 3,4 or 5. How can you make “sustainable”, an integral part to your business. Be your (business) true self. You need to collaborate with other businesses, this is not a solo journey. 

There is a new term coming around for this called “Natural capital management“. It tries to see this from the perspective, if we put an economic value to nature that will it change the behaviour of businesses. Even this, can it get senior management personal commitment, can it succeed in a conscious capitalism.  But there are no real methods associated/replicable to all these terms. This is where I feel Upanishads can help.

The word Entrepreneur may even have its roots from the Indian word Anthar Prana, inside life-force. An Entrepreneur/Business needs the following to succeed in this journey:

  1. Business models
  2. Business processes
  3. Change in leaders mindset (inner inspiration)

it’s a combination of western management/repeatable practises and Indian wisdom, you need all the above three in your journey running a business. You (business) needs to change your sense of Inner self. Don’t over plan for future, Enjoy the path, the process, the present as told in Yoga/Meditation. This is what I explore in my book “Two Birds in a Tree: Timeless Indian Wisdom for Business Leaders“, where I talk about how two birds sitting in the same tree behave differently. 

I have studied several businesses/leaders who followed this “Being-Centered” where Being is as in Human-Being (not a thing, not an object).  One example is Paul Polman (CEO) of Unilever and another will be Dr. G. Venkataswamy (Dr.V) of Aravind Eye Hospital.

Dr.V. followed 3 principles in Aravind Eye Hospital:

  1. Never turn any one (better he can pay or not) 
  2. Never compromise on quality (just because someone is being treated free doesn’t mean you can deliver substandard) 
  3. Be completely self reliant (don’t borrow) 

Dr.V. keeps saying to think of every patient who comes in, as your aunt or grand mother in your village.

Overall a different management talk that I got to hear in recent years, thanks for that to Dr.Ram. I have purchased his book (Two Birds in a Tree) from Amazon Kindle store for Rs.100, I will write about it once I have read it.

 

(left bottom) your's truly listening attentively

(left bottom) your’s truly listening attentively

Standard