Movies

Valiyavan (2015)

விஜயா ஃபாரம் மாலில் மானேஜராக வருகிறார் ஜெய், வாலாஜா ரோடு சுரங்கபாதையில் செல்லும் போது எதிரில் திடிரென வந்து “I Love You” எனச் சொல்லி செல்கிறார் ஆண்டிரியா. அவரை ஜெய் தேடி அலைய, இவரின் வீட்டிற்கு, மாலிற்க்கு இவர் இல்லாதப் போது வந்து செல்கிறார் ஆண்டிரியா. பின்னர் காதலிக்க அவரின் காரணத்தை சொல்கிறார், பிறகு இது வேறும் விளையாட்டு என்கிறார், அதன் பின் இந்திய ஒலிம்பிக் குத்து சண்டை வீரர் ஆர்ஜூனை நீ ஆடித்துவிட்டு வா, அதற்கு ஜெய் தயங்குகிறார். சீ சீ போ போ என்கிறார்  ஆண்டிரியா, நமக்கு “எங்கேயும் எப்போதும்” அஞ்சலி எங்கேடா இந்த படத்தில் வந்தார் என குழம்பி கொண்டு இருந்தால், அதற்குள் நான்கே மாதத்தில் ஜெய் குத்துசண்டை பயின்று, ஒலிம்பிக் வீரரை அடித்துவிடுகிறார். அவரை அடிக்க சொன்ன காரணம் என ஆண்டிரியா ஒன்றை சொல்கிறார், என் பத்து வயது பையன் அவன் பக்கத்தில் இருக்கும் பையனை அடிக்க சொல்லும் காரணம் கூட இதைவிட கனமாக இருக்கும்.

ஜெய்யின் அம்மாவாக வரும் “அனுபமா குமார்” யதார்தமாக செய்துள்ளார், ஜெய் குடித்துவிட்டு மன்னிப்பு கேட்கும் காட்சியில் அம்மாவாக அவர் “முதல் முறைதானே பரவாயில்லை” என சொல்வது ரசிக்க முடிகிறது.  ஜெய்யின் அப்பாவாக “அழகம் பெருமாள்” அவருக்கு  நடிக்க ஒரே ஒரு காட்சி தான்,  வயதனவராக வரும் அவர் ஏன்  தனியார் வங்கியில் இன்னும் அலுவலராகவே காட்டப்பட்டுள்ளார் என புரியவில்லை. அதே வேலை செய்யும்  ஆண்டிரியாவிற்கு Skoda கார் எப்படி என்றெல்லாம் நான் கேட்க எண்ணி கேட்க முடியவில்லை. ஒரு காட்சியில், ஒட்டலில் ஒரு மேஜையில்   ஆண்டிரியா, ஜெய் பேசுகிறார்கள், பின்னே உள்ளவர்கள் எழுந்து செல்கிறார்கள்; எனக்கு தான் அந்தக் காட்சியில் மிக வருத்தம், என்னால் எழுந்துச் செல்ல முடியவில்லையே என்று!. பல படங்களில் கதை என்று ஒன்றுமே இருக்காது, வலியவன் (2015) படத்தில் அதற்கான முயற்சிக்கூட இயக்குனர் செய்யவில்லை, தினம் படத்தலத்தில் அன்றைக்கு தோன்றியதை எடுத்துள்ளார் போல வந்துள்ளது. டி.இமானின் இசையில் “ஆஹா காதல் என்னை அடிச்சு துவைக்க” பாடல் நம் மனத்தை கவர்கிறது.

வலியவன் (2015) படம்

வலியவன் (2015) படம்

Standard
Gadgets

Shaving Razors – Manual or Electric

I have written earlier about how I solved the problem of maintaining my moustache trimmed regularly using Philips electric beard trimmer. Going by that experience I purchased online a full Electric Shaver – Philips AT 620 for Rs.2200. It turned out to be a mixed bag experience. While the Electric shaver gives a great shave, clean and soft, it has turned out to be more work.

Electric Shaver and Razor

Electric Shaver and Razor

With the manual Razor shaving once in 3 days takes me about 3-4 minutes from the time of washing my face, applying cream and actual shaving. I am careful and with 3 blade razors it’s rare for me to get the small razor cuts. With the Philips Electric Shaver (AT620) it’s an elaborate ritual. I have to plan the shave the day before so that the Shaver can be charged the fully overnight. Unlike the Beard Trimmer, the Shaver doesn’t work when plugged in, it needs to be charged before hand, a quick 10 minutes charge doesn’t help either. If that’s not enough, each shave takes about 10-12 minutes in total. The actual shave, the cyclic motions as shown in this tutorial (yes you need a video to use this), makes it a slower process. Every rinse after few strokes is not as easy as the manual razors. At the end of it, most often I had to use a razor to do the small leftover areas I couldn’t get off with the Electric shaver. What I found irritating the most compared to razor was the washing of blades, drying and storing away after each shave. I have to be careful not to leave the parts in the wash counter, for risk of losing it.  I suppose expecting a Rs.200 bag is too much for the manufacturer to provide to store safely the unit and charger. My Rs.300 Gillette Razor gives me a good store-away case.

Do I recommend an electric shaver?

Yes for those who care about how their face skin feels, needs extra close and soft shave. If you are getting photographed in close-up and for models/actors, electric shaver is a professional investment. For mere mortals who are impatient, a Razor blade is good enough. For myself, since I spent the money on buying the Philips Aquatouch I will be using it till it dies, that too only over weekends when I have the time.

While on the subject of shaving, I have in the past posted about how irritated I get whenever I had to use Gillette shaving foam can. For one the can is made by Gillette to get rusted in the first use, second the press button is designed poorly as to not work or break easily on the slightest touch, inducing you to buy a new one more often.

Gillette shaving foam. New can, button came off, sprayed all over

Gillette shaving foam. New can, button came off, sprayed all over

I never liked the foams from other brands or they were not suited for my sensitive skin, that was all until I found the one below - Nivea Men Sensitive Shaving Gel Ultra Glide with 0% alcohol. The can of this gel is powder coated, so doesn’t rust, the button is broad and wide making it less likely to break on regular usage.

Nivea Men Shaving Gel with a well designed can and easy to use button

Nivea Men Shaving Gel with a well designed can and easy to use button

Disclaimer: I don’t work for any of these brands, I am not a professional or qualified stylist in any sense, I haven’t been paid in any fashion by these brands or their competitors. I have paid on my own for all these products and tried it for my personal usage.

Standard
Chennai

What I learned from my barber?

Barbers are influential people and they are repository of knowledge, though it should have been obvious to me, it never was until today, thanks to my poor observation skills which are legendary amongst my friends.

Barbers are the only people who can operate a knife to your throat and get paid for doing a good job. If we missed the power of knife they hold, we were constantly reminded about Barbers influence through the numerous stories we have read in our childhood. Think of the stories of “Akbar” where we see how the Royal Barber convinces the Emperor to light his favourite minister “Birbal” in a pyre, or how the King’s Barber of King “Krishnadeva Raya” got close to becoming a minister in the royal Courtroom.

Pigeon

All these thoughts came flooding to me as I got up after a two hour facial and hair-cut session with my hairdresser (the modern word for Barbers) Mr.P. He was talking to me about Pigeons racing in Chennai, how difficult it is, at the same time it was popular and lucrative. It seems in his house in K.K.Nagar,Chennai his brother was rearing close to 80 pigeons at any point in time. The birds are kept as love pairs in each cage, they are fed healthy diet of Rice, Wheat, Millets, Almonds & Cashew-nuts. The new born are well nurtured, home trained for fifteen days using a technique called Wings-Tying (இறக்கை கட்டுவது) and carefully water boarded, though these sound barbarous (pun not intended), they  are an essential part to hone the homing skills of the pigeons. There is a vibrant pigeon racing community in India and Chennai has now become the capital for the sport.  In a recent race one of their birds came first in a country wide race. The bird had flown from New Delhi to Chennai in 32 days while the runner up took 60 days for the same distance. The winning bird got sold to a collector for nearly Rs.1.6 Lakhs (USD 2600). There are castes amongst pigeons which are carefully analyzed by a buyer, pedigree counts a lot, offspring of race winning birds being most sought after.

Next time when I go for a haircut, I should remember to opt for a different hairdresser. I hope I get someone whose brother or sister is into drone flying, that’s something I know nothing about and I wish to learn.

Standard
Chennai

Agasthiyar Temple in T.Nagar

நான் தீவிர பக்தனோ, அடிக்கடி கோயில் போகிறவனோ இல்லை. பெற்றோகளுக்காகவோ, உறவினர்கள் வற்புறுத்தினாலோ போவேன். மனம் குழப்பத்தில் இருந்தாலோ, இல்லையென்றால் ரொம்ப அமைதியாக இருந்தாலோ தான், நானாகவே எனக்கு பிடித்த கோயில்களுக்கு செல்வேன், அது கூட்டமே இல்லாதா, குறைவாக இருக்கும் கோயில்களாக தான் இருக்கும்.  அப்படி எனக்கு பிடித்த ஒரு கோயில், சென்னை தி.நகர் ராஜா தெருவில் உள்ள அருள்மிகு அகஸ்தியர் திருக்கோயில். இது சுமார் 75 ஆண்டுகளுக்கு மேல் பழமையான கோயில், தமிழ் நாடு அரசு கட்டுப்பாட்டில் உள்ளது, அதிசயமாக நல்ல முறையில் பராமரிக்கப்படுகிறது.

Agasthiyar Koil, Raja Street, T.Nagar, Chennai

Agasthiyar Koil, Raja Street, T.Nagar, Chennai

இங்கே ஹரியும் உண்டு, சிவனும் உண்டு. அகஸ்தியர் கோவிலில் பல சன்னதிகள் இருக்கிறது:

  • சித்தி புத்தி பிள்ளையார்
  • நவக்ரஹ சந்நிதி
  • ஶ்ரீ சுந்தர வணிபேஸ்வர் மற்றும் ஶ்ரீ சுந்தர வடிவாம்பிகை
  • ஶ்ரீ சிவ சுப்ரமண்யர் மற்றும் வள்ளி, தேவசேனா
  • ஶ்ரீ அகஸ்தியர் மற்றும் லோபா முத்திரை
  • ஶ்ரீ ஐயப்பன்
  • ஶ்ரீ மஹாலக்ஷ்மி மற்றும் பெருமாள்
  • ஶ்ரீ ஹனுமான்

மற்றும் பல சிரிய சன்னிதிகள்.

இந்த கோயில் பற்றி பலப் படங்களுடன் கூடிய பதிவை ஆங்கிலத்தில் இந்தப் தளத்தில் பார்த்தேன்.

 

 

 

Standard
Movies

Mobile Home (2012)

Today I got to see this Belgian French film “Mobile Home (2012)” in Alliance Française of Madras, screened to celebrate Francophonie Day.

Mobile-Home

As the film starts we are taken in a fast cycle ride, around traffic islands, sharp bends in the town central, then on to unpaved roads leading to dirt roads, then a screeching halt in front of a farm house by Julien (played by Guillaume Gouix). The story is set in a village in Belgian countryside and is about two childhood friends in their twenties who are trying to find themselves.  Julien works in his father’s farm & barn, taking care of the farm and mostly his aging father recovering from an illness. Simon is trying to piece his life back together after a breakup with his girlfriend in the town, his parents becoming over protective of him after his poor life choices.

Simon & Julien decide to travel around Europe in a RV (Mobile Home), keep working whenever they need money and continue traveling. Since the setting is beautiful countryside, you will be forgiven to be expecting panoramic view of green farms but you will not get them in this film. The film is completely about Julien and Simon, who are struggling to find meaning in their life and their relationship with their love ones. After buying the Mobile Home, they travel short distance from their homes, when the vehicle breaks down and the two stay there for next few weeks working in a farm digging root vegetables, their parents keep visiting them. This distance from home yet connected scenarios, portrays nicely the emotions that the protagonists are going through.

Most of the castings for the roles have been matched perfectly by Director François Pirot. I found the character “Valérie”, a single mother &  accountant of the farm, the love interest to Julien to be cliche that many young man have crush on. Though the film moves slowly you never get tired and that’s a good story telling by the Director, which makes Mobile Home an enjoyable watch.

Standard